فست فوود

دیروز کلی در خیابونای پایتخت پرسه زدم(یاد سر جوونیها بخیر که بسی از عمر گرانبها را به الواتی و متراژ گذروندیم!).

آره جونم براتون بگه که سه نقطه مختلف شهرو متر کردم شد  ۹۸۷۸۴قدم و نیم!(چون متر نداشتم و در ضمن ممکن بود بدلیل خرابکاری دستگیرم کنن با قدوم مبارک این کارو کردم. البته ناگفته نمونه که بزنم به تخته هر قدممون یه متره! به قول معرف پا که نیست٬ قبر بچه ست).

خلاصه...

انواع و اقسام انس و جن رو ورانداز نمودیم تا به سرمنزل مقصود برسیم.

اونقدر پیاده روی کردهم که شب به خونه رسیدم پاهام مال خودم نبود!(یادش بخیر در روزگاران شباب پوز پیاده روی رو بد زده بودم)

البته بعضی از مسیرهای خیلی طولانی رو به مدد نبوغ بشریت نشسته طی نمودم(سوء تفاهم نشه٬ منظورم اتول بود).

نکته جالبی که باعث خوردن جرقه ناگهانی پیدایش این پست شد! همین دوستان رارنده! است.

تا حالا شده طول یه روز سوار ماشینهای مختلفی شده باشید و هرکدمشون هم ساز خودشونو بزنن!

آره...

نکته جالب در سیستم صوتی این عزیزانه٬ یارو رو ماشین پیکان مدل هزار و سیصد و انبردست! یک سیستم خفنی بسته بود که آدام کفن و خون قاطی میکرد.

اما اصل مطلب٬ اگه از چند تا از راننده های دیروز که آهنگ های گل و بلبل و جینگلومستون گذاشته بودن فاکتور بگیرم(نکته جالب این که هر چی سن راننده های محترم مسافرکُش بیشتر میشه٬ علاقه شون به آهنگ های بزن و بکوب و جوادی که بیشتر بدرد بچه های ۷ و ۸ ساله میخوره٬ بیشتر میشه)٬ اکثرا به رادیو های اونور آبی گوش میدن(البته اگه پارازیت ها و... بذارن).

سوال من اینه که چرا هموطنان ما حاضرن رادیوی با کیفیت پایین(از نظر محتواشو نمیگم) رو بشنون و وسطش انواع و اقسام پارازیتها و قطع و وصل شدنا رو تحمل کنن ولی به رادیو وطنی گوش نکن!

شاید به خاطر محدودیتها و عدم شفافیت رادیوی داخلی باشه٬ البته دلیلش هم بیشتر به انحصار دولت در بخش صدا و سیما بر میگرده٬ یعنی به اون بلوغ نرسیدیم که توی کشورمون ٬مثل سایر کشورها٬ بخش خصوصی هم در صدا وسیما نقش داشته باشه و رادیو و تلویزیون خصوصی داشته باشیم؟